มีหลายสิ่งที่คุณรู้สึกได้ในมิตรภาพที่ไร้ข้อจำกัดของความเป็นเพื่อน ความผูกพันเหล่านั้นถูกถ่ายทอดผ่านตัวอักษร
เพื่อบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่แสนจะพิเศษของทุกๆ คนที่มีเพื่อน คุณขาดข้อไหนหรือเปล่า

Always be homest , would you want them to lie to you?
จงซื่อสัตย์เสมอ…… คุณต้องการให้เพื่อนโกหกคุณเหรอ

Be there when they need you, or you may wind up alone
จงอยู่เคียงข้างเมื่อเขาต้องการ…..หรือคุณต้องการจะอยู่คนเดียว

Cheer them on, we all need encouragement now and then
ให้กำลังใจ……เราทุกคนต่างก็ต้องการการสนับสนุนเป็นบางครั้ง

Don’t look for their faults, even if you have none
อย่ามองหาข้อผิดพลาดของเขา…..แม้ว่าคุณจะไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่ข้อเดียว

Encourage their dreams, what would we be without them?
สนับสนุนให้เขาทำตามความฝัน…….เราจะอยู่อย่างปราศจากความฝันได้อย่างไร

Forgive them, you just may do something wrong sometime
ให้อภัย ….คุณอาจจะเคยทำผิดพลาดในบางเวลา

Get together often, misery loves company, so does glee
เจอกันบ่อยๆ…… เมื่อมีความทุกข์ ต้องมีเพื่อนเพราะการคบค้าสมาคมทำให้เกิดความสนุกสนาน

Have faith in them, the human animal is remarkable
มีศรัทธาในเพื่อน…..การมีศรัทธาเป็นสิ่งที่แบ่งแยกมนุษย์ออกจากสิ่งมีชีวิตอื่น

Include them, you may need to be included sometime
รวมเขาเข้าไปด้วย……คุณก็อาจจะต้องการถูกรวมบ้างบางครั้ง

Just be there when they need you
อยู่ข้างๆ…….เมื่อเขาต้องการคุณ

Know when they need a hug, and couldn’t you use one?
รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาต้องการให้กอด…เคยกอดเพื่อนบ้างหรือยัง

Love them unconditionally, that is the only condition
รักโดยไร้ข้อแม้……..นี่เป็นเพียงเงื่อนไขข้อเดียวเท่านั้น

Make them feel special, because aren’t we all special?
ทำให้เขารู้สึกเป็นคนพิเศษ.. เพราะเราทุกคนก็เป็นคนพิเศษไม่ใช่เหรอ

Never forget them, who wants to feel forgotten
อย่าลืมเพื่อน…….. ใครบ้างอยากถูกลืม

Offer to help, and know when ” Nothanks” is just politeness
เสนอตัวที่จะช่วยเหลือ……และควรรู้ว่าเมื่อไหร่ที่คำว่า “ไม่เป็นไร ขอบคุณ”เป็นคำพูดแค่เพื่อมารยาท

Praise them honesly and openly
ยกย่องเพื่อนอย่างจริงใจ และเปิดเผย

Quietly disagree, noisy No’s make enemies
อย่าโต้แย้งอย่างโจ่งแจ้ง……..การทำเช่นนั้นก่อให้เกิดศัตรู

Really listen, a friendly ear is a soothing balm
ตั้งใจรับฟัง…….การรับฟังของเพื่อนคือยารักษาอาการ

Say you’re sorry, don’t let them assume it
กล่าวคำขอโทษ…….อย่าปล่อยให้เพื่อนต้องสันนิษฐานเอาเอง

Talk frequently, connunication is important
พูดคุยกันบ่อยๆ ……..การสื่อสารเป็นสิ่งสำคัญ

Use good judgement
ใช้ข้อตัดสินที่ดี

Verbalise your feelings
อธิบายความรู้สึกของคุณเป็นคำพูด

Wish them luck, hopeftlly good
อวยพรให้โชคดี ……….หวังว่าเขาจะพบแต่เรื่องดี

Xamine your motives before you “help” out
ตรวจสอบเจตนาของคุณ ก่อนที่จะขอความช่วยเหลือ

Your words count, use them wisely
คำพูดของคุณมีค่า ……จงใช้อย่างชาญฉลาด

Zip your lips when they told a secret
ปิดปากให้สนิทเมื่อเพื่อนบอกความลับ

> > > > สุภาพบุรุษไม่ไปบ้านของผู้หญิงเมื่อตนมีอาการมึนเมา

> > > > สุภาพบุรุษไม่เล่าเรื่องกิจกรรมภายในครอบครัวในที่สาธารณะ หรือแม้แต่กับผู้คุ้นเคย

> > > > สุภาพบุรุษไม่เสียการควบคุมอารมณ์ หรือแสดงอาการโกรธแค้น กลัว เกลียด

ประหม่า ขวยเขิน นิยมชมชอบ หรือ อึกทึกคึกโคม ในที่สาธารณะ

> > > > สุภาพบุรุษไม่ตะโกนโห่เรียกผู้หญิง

> > > > สุภาพบุรุษไม่พูดไม่เล่าความดี ความมีคุณค่า ความไร้คุณค่า

หรือข้อบกพร่องของผู้หญิง

> > > > สุภาพบุรุษไม่เอ่ยและพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยราคาหรือค่าใช้จ่าย

> > > > สุภาพบุรุษไม่ยิบยืมเงินทองจากเพื่อน ยกเว้นในสถานะการณ์จำเป็นคับขันจริง ๆ

เงินทองที่ขอยืมถือว่าเป็นหนี้ของเกียรติยศและจะต้องใช้คืนทันทีที่เป็นไปได้ หนี้สิน ที่ก่อขึ้น โดยพ่อแม่ญาติพี่น้องถือเป็นว่าภาระหนี้ของสุภาพบุรุษ(debt of honor)

> > > > สุภาพบุรุษไม่โอ้อวดความร่ำรวยในทรัพย์สินเงินทอง และสิ่งของเครื่องใช้เครื่องสะสม

> > > > สุภาพบุรุษไม่มีพฤติกรรมต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

เขาปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความกรุณาโดยไม่คำนึงถึงฐานะทางสังคม

> > > > สุภาพบุรุษไม่ตบบ่าคนแปลกหน้า ไม่ชี้นิ้วสั่งเรียกสุภาพสตรี

> > > > สุภาพบุรุษไม่ประพฤติตนเป็นหมาเลียเท้าผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าตน

และไม่ประพฤติตนเป็นนักเลงเตะตีหรือใช้อำนาจบาทใหญ่กับผู้ที่มีตำแหน่งต่ำกว่าตน

> > > > สุภาพบุรุษไม่ฉกฉวยโอกาสที่ทำให้ตนได้ประโยชน์จากผู้ที่ช่วยตนเองไม่ได้ หรือถูก ละเลยทอดทิ้งซึ่งต้องการความช่วยเหลือ และ ต้องไม่มีสุภาพบุรุษผู้ใดฉกฉวยโอกาสเช่นนั้น

> > > > สุภาพบุรุษเคารพและให้เกียรติในสิทธิของผู้อื่น และต้องการ ให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อเขา เช่นเดียวกัน

> > > > สุภาพบุรุษสามารถเป็นทุกสิ่งที่เขาอยากจะเป็น และ

> > > > สุภาพบุรุษคือผู้ที่ยืนหยัดอยู่บนลำแข้งของตัวเอง
 

มีใครบางคนในตอนนี้…..ภูมิใจในตัวคุณ
มีใครบางคน……กำลังคิดถึงคุณ
มีใครบางคน…….กำลังห่วงใยคุณ
มีใครบางคน……..ต้องการคุยกับคุณ
มีใครบางคน………ต้องการอยู่กับคุณ
มีใครบางคน……….ไม่อยากให้คุณประสบปัญหา
มีใครบางคน………..รู้สึกขอบคุณ ในความช่วยเหลือของคุณ
มีใครบางคน…………ต้องการกุมมือคุณไว้
มีใครบางคน………….อยากเห็นทุกอย่าง ในชีวิตคุณออกมาดี
มีใครบางคน…………..ต้องการให้คุณมีความสุข
มีใครบางคน……………อยากให้คุณไปหาเขา/เธอ
มีใครบางคน…………….อยากฉลองกับความสำเร็จต่างๆ ของคุณ
มีใครบางคน……………..อยากให้ของขวัญคุณ
มีใครบางคน………………คิดว่าคุณคือของขวัญในชีวิตเขา
มีใครบางคน……………….อยากทำให้คุณไม่หนาวหรือร้อนเกินไป
มีใครบางคน………………..อยากโอบกอดคุณ
มีใครบางคน…………………รักคุณ
มีใครบางคน………………….ชื่นชมในความเข้มแข็งของคุณ
มีใครบางคน…………………..กำลังคิดถึงคุณแล้วยิ้ม
มีใครบางคน……………………ต้องการซบไหล่คุณแล้วร้องไห้
มีใครบางคน…………………….อยากออกไปเที่ยวกับคุณให้สนุก
มีใครบางคน……………………..คิดถึงแต่คุณ
มีใครบางคน………………………อยากปกป้องคุณ
มีใครบางคน……………………….ทำทุกอย่างได้เพื่อคุณ
มีใครบางคน………………………..อยากให้คุณอภัย
มีใครบางคน…………………………รู้สึกยินดีมากที่คุณอภัยให้
มีใครบางคน………………………….อยากหัวเราะกับคุณ
มีใครบางคน…………………………..นึกถึงคุณและอยากให้คุณอยู่ที่นั่นกับเขาด้วย
มีใครบางคน……………………………กำลังขอให้พระเจ้าอวยพรคุณ
มีใครบางคน…………………………….ต้องการรู้ว่ารักของคุณไม่มีเงื่อนไข
มีใครบางคน……………………………..ต้องการบอกให้คุณรู้ว่าเขาห่วงใยคุณแค่ไหน
มีใครบางคน………………………………อยากแบ่งฝันกับคุณ
มีใครบางคน……………………………อยากกอดคุณไว้ในอ้อมแขน
มีใครบางคน…………………………..อยากให้คุณสู้ต่อไป
มีใครบางคน………………………….รักจิตวิญญาณของคุณ
มีใครบางคน…………………………อยากหยุดเวลาเพราะคุณ
มีใครบางคน………………………..ขอบคุณพระเจ้าที่ได้มิตรภาพและความรักจากคุณ
มีใครบางคน……………………….คอยที่จะพบคุณไม่ไหว
มีใครบางคน………………………รักคุณไม่ว่าคุณจะเป็นใคร
มีใครบางคน……………………..รักคุณไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
มีใครบางคน…………………….อยากให้คุณหาคนที่คุณรักให้เจอ
มีใครบางคน……………………ต้องการอยู่กับคุณ
มีใครบางคน…………………..เหนี่อยเพื่อคุณ
มีใครบางคน………………….ยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตเพื่อคุณคนเดียว
มีใครบางคน…………………อยากจะเปลี่ยนแปลงอนาคตให้เป็นของคุณ
มีใครบางคน………………..อยากให้คุณรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ
มีใครบางคน……………….ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนคุณ
มีใครบางคน………………อยากเป็นเพื่อนกับคุณ
มีใครบางคน……………..นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะคิดถึงคุณ
มีใครบางคน…………….อยากให้คุณเห็นเขา/เธอ
มีใครบางคน……………อยากรู้จักคุณให้ดีกว่านี้
มีใครบางคน…………..ต้องการอยู่ใกล้คุณ
มีใครบางคน………….คิดถึงคำแนะนำของคุณ
มีใครบางคน…………ศรัทธาคุณอยู่
มีใครบางคน………..เชื่อใจคุณ
มีใครบางคน……….อยากให้คุณเขียนจดหมายไปหา
มีใครบางคน………ต้องการความช่วยเหลือของคุณ
มีใครบางคน……..อยากให้คุณเชื่อมั่นในตัวเขา
มีใครบางคน…….ร้องไห้เมื่ออ่านข้อความนี้
มีใครบางคน……อยากให้คุณรับไว้เป็นเพื่อน
มีใครบางคน…..ฟังเพลงแล้วคิดถึงคุณ
มีใครบางคน….อยากให้คุณส่งข้อความนี้ไปให้ กับ …… คนที่คุณรัก
 

แม่ เป็นภาระให้แก่ลูกทุกคนมาตั้งแต่เกิด นั่นเป็นความจริงที่เราไม่สามารถปฏิเสธได้ ก็ลองคิดดูสิ ตั้งแต่เราเกิดมา ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันเลย อยู่ดีๆผู้หญิงคนนี้ก็มาโอบอุ้ม ถูกเนื้อต้องตัวเรา มิวายที่เราจะแหกปากร้องไห้ ขับไล่ไสสงยายผู้หญิงคนนี้ขนาดไหน เธอก็พยายามปลอบโยน เห่กล่อมเราอยู่นั่นแหละ เป็นภาระให้เราต้องจำใจเงียบ ยอมนอนดูดนมเธออยู่จั่บๆๆ

พอเราเริ่มเตาะแตะ ตั้งไข่จะเดินไปไหนต่อไหนมั่ง คุณเธอก็ยังคอยเรียกหาเราอยู่นั่นแหละ

“มานี่มาลูก มานี่มา อีกนิดเดียวลูก อีกนิดเดียว อีกก้าวเดียว” ไม่รู้จะเรียกทำไมนักหนา ไอ้เราก็เดินล้มลุกคลุกคลานอยู่ เห็นมั้ย เป็นภาระที่เราต้องเดินไปให้เธอกอดอีก

โตขึ้นมาอีกนิด เราเริ่มกินอาหารได้ หล่อนก็เอาอะไรนักหนาไม่รู้ เละๆ เทะๆ มาบดให้เรากิน ไอ้เราจะไม่กินก็ไม่ได้ เดี๋ยวแม่จะน้อยใจ ก็เอาวะ เอาซะหน่อย เคี้ยวไปแจ่บๆ อย่างนั้นแหละ แม่คุณก็ยิ้มปลื้ม คงนึกว่าเราอร่อยตายล่ะมั้งนั่นน่ะ กล้วยบดนะจ๊ะ เธอจ๋า ในปากฉันตอนนี้น่ะ ถ้าคิดว่ามันอร่อยขนาดนั้น ทำไมไม่ลองทานเองดูบ้างล่ะ

ทีนี้พอเราเริ่มพูดจารู้เรื่องขึ้นมาหน่อย คราวนี้ยังไงล่ะ ผู้หญิงคนนี้กลับขับไล่ไสสงให้เราไปโรงเรียนซะอีก ไม่ไปก็ไม่ได้ด้วยนะ บางทีมีตีเราเข้าให้อีก ภาษาอะไรนักก็ไม่รู้ เอามาให้เราหัดอ่านหัดเรียนใช่มั้ย ลองคิดดูนะ สัปดาห์หนึ่งต้องไปโรงเรียนตั้งห้าวันน่ะ มันภาระหนักหนาแก่เราแค่ไหน

แต่พอถึงเวลาเราจะดูทีวี ดูหนังการ์ตูน นอนดึกขึ้นมาสักหน่อย ลองนึกย้อนไปสิ ใครกันเคี่ยว เข็ญให้เราไปนอนด้วย ตัวเองง่วงจะนอนคนเดียวก็ไม่ได้นะ ต้องบังคับให้เราไปนอนเป็นเพื่อนด้วย ใช่มั้ย ที่พูดนี่ไม่ใช่ลำเลิกหรอกนะ เพียงแค่อยากให้เห็นใจกันบ้างเท่านั้น

วันเวลาผ่านไป เราโตขึ้น แต่แม่ก็ยังไม่ยอมโตตามเราสักที ลูกอยากจะทำผมทำเผ้า แต่งเนื้อแต่งตัวให้มันดูอินเทรนด์ ดูทันสมัย ใคร ใครกันเป็นตัวสกัดดาวรุ่ง พูดแล้วขนลุก ผู้หญิงคนนี้มีพัฒนาการไม่คืบหน้าไปไหนเลย ว่ามั้ย

พอเราสำเร็จ จบการศึกษาแล้วเป็นไง…เธอยังร้องไห้ครับ เชื่อเถอะว่าเธอต้องร้องไห้ ถ้าเราไม่เห็นก็ต้องแปลว่าเธอแอบร้องไห้ มีอย่างที่ไหน เราคร่ำเคร่งร่ำเรียนมาแทบตาย แล้วตัวเองแท้ๆที่เป็นคนเริ่มเรื่อง พอเราเรียนจบแทนที่จะดีใจดันมาร้องไห้ มีอย่างที่ไหน ดีนะที่เราเข้าใจ คู่มือการเลี้ยงแม่ ก็เลยทำใจได้ ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ขอไปฉลองการสำเร็จการศึกษากับพวกเพื่อนๆที่นอกบ้านก่อน ก็แหม เรียนจบทั้งที จะมาให้นั่งดูผู้หญิงแก่ๆ นั่งร้องไห้ทำไมล่ะ ใช่มั้ย

เป็นหนุ่มเป็นสาวกันแล้วนี่ คราวนี้ใครๆ ก็ต้องอยากมีแฟน คนโน้นก็ไม่ดี คนนี้ก็เรื่องมาก ผมยาวไปมั่งล่ะ ดูไม่มีความรับผิดชอบมั่งล่ะ…แม่ แม่จะไปรู้อะไร แม่เคยคบกับเขาเหรอ

ไม่ใช่แค่เรื่องคู่ครองเท่านั้นนะ แม่เขายังอยากรู้ไปจนถึงเรื่องอาชีพการงานด้วย ว่าเราจะไปทำอะไร อยากเป็นอะไร

แม่ครับ แม่ไม่รู้สักเรื่องจะได้มั้ย พวกเราจะเป็นอะไรมันก็เรื่องของพวกเรา อนาคตของเรา ขอให้เราตัดสินมันเอง แต่เรารับรองกับแม่ได้อย่างหนึ่งว่า เราจะไม่เป็นเหมือนแม่หรอก…เชย

นับจากบรรทัดแรกจนมาถึงบรรทัดนี้ เวลาก็ผ่านไปหลายปีแล้ว สมควรที่พวกเราจะแต่งงานมีครอบครัวเป็นของตนเองสักที ว่าแล้วเราก็ย้ายออกจากบ้านแม่ มายืนด้วยลำแข้งของตัวเอง อย่างที่แม่เคยพูดไง แล้วทำไมต้องมาทำตาละห้อยด้วยล่ะ วันที่เราย้ายออกมาน่ะ มันก็ไม่ได้ใกล้ มันก็ไม่ได้ไกลหรอกนะ ไอ้ที่ย้ายออกมาน่ะ แต่เวลามันรัดตัวจริงๆ ใช้โทร.คุยกันก็ได้นะแม่นะ

ถึงวันที่เรามีลูก แม่ยังพยายามอยากมาทำตัวเป็นภาระกับลูกเราด้วย เราบอกแม่ว่าไม่ต้องมายุ่งหรอก เราดูแลลูกของเราได้ เด็กสมัยนี้มันไม่เหมือนกับสมัยแม่แล้วล่ะ

แม่อายุเกือบหกสิบปีแล้ว โทร.มาไอแค่กๆ บอกไม่ค่อยสบาย เราบอกแม่ว่าอย่าคิดมาก ในใจเรารู้อยู่แล้วว่าแม่พยายามเรียกร้องความสนใจ นั่นเป็นพัฒนาการตามธรรมชาติของคุณแม่วัยนี้

จวบจนกระทั่งวันหนึ่ง คุณโทร.กลับไปที่บ้านแม่ แต่…ไม่มีคนรับสายแล้ว อย่าเพิ่งตกใจ แม่อาจจะออกไปทำบุญที่วัดตามประสาคนแก่ก็ได้ ลองโทร.เข้ามือถือแม่ดูซิ…ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก…

อย่าเพิ่งด่วนสรุป มือถือแม่อาจแบตหมดก็ได้ ผู้หญิงคนนี้กระดูกเหล็กจะตายไป เธอต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ คิดฟุ้งซ่านไปได้ ยังไงแม่ก็ต้องรอเราอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ ไปหาเมื่อไหร่ก็ต้องเจอ อย่างมากแกก็อาจจะงอนนิดๆ หน่อยๆ พอเห็นหลานตัวเล็กๆ วิ่งเข้าไปกอดก็ขี้คร้านจะอ่อนยวบเป็นขี้ผึ้ง

หลายวันผ่านไป ทำไมแม่ยังไม่โทร.กลับมาอีกนะ ทำบุญตักบาตรก็ไม่น่าจะรอคิวนานขนาดนี้ ชาร์จแบตมือถือไม่เต็มก็เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เป็นแบตเตอรี่รถสิบล้อป่านนี้ไฟทะลักแล้ว

วันนี้แวะไปหาแม่สักหน่อยดีกว่า ระหว่างทางที่คุณขับรถไป ลูกคุณซนเป็นลิงอยู่ข้างๆ ประโยคมากมายที่หลุดจากปากคุณ ล้วนแต่เป็นคำที่แม่คุณเคยพูดมาแล้วทั้งสิ้น คุณเพิ่งได้สัมผัส ภาพเก่าๆมากมายที่ผู้หญิงคนนั้นทำวิ่งวนอยู่ในหัวคุณ ช่างเถอะ…เดี๋ยวเจอเธอแล้ว คุณจะสารภาพผิด แล้วทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น

แล้วคุณก็ได้เจอ คนที่คุณรู้สึกว่าคนที่เป็นภาระให้กับคุณมาตั้งแต่เกิด …ผู้หญิงคนนั้น นอนตายในท่าที่คอยคุณมาตลอดชีวิต…
จากคอลัมน์ ” แกว่งเท้าหาเสี้ยน” โดย “พิง ลำพระเพลิง”

***********************************************************

 ยุงหิวโหย..อาหาร จึงออกหาเลือดอุ่นๆ รองท้อง
คนหิวโหย..ความรัก จึงออกตามหารักอุ่นๆ รองใจ

ศิลปะการดื่มเลือดของยุง คือ ค่อยๆ ย่อง อุ๊ย !! บินซิเนอะ บินเข้าไปในมุมมืด บรรจงแทงปากทะลุทลวงผ่านผิว เข้าไปดูดเลือดอุ่นๆ ของคุณโดยคุณไม่รู้ตัว
ศิลปะความรัก คือบรรจงแทรกแซง ชอนไช ทะลุทลวงความรู้สึก เข้าไปฝังลึกอยู่ในหัวใจ ของคุณอย่างช้าๆ อบอุ่นในหัวใจโดยคุณไม่รู้ตัว

กว่าคุณจะรู้ตัว ยุงก็อิ่มแปร้บินกลับบ้าน
กว่าคุณจะรู้ตัว รักก็มากมายเกินห้ามใจ

ยุงตัวไหน ปากหนัก กัดเจ็บ บินไม่เร็วพอ บินไม่รู้จังหวะ บินผิดมุมให้คนเห็นหรือรู้ตัวก่อน ถึงฆาตมาแล้ว กว่า 90 % น้อยนักที่จะรอดฟันฝ่ามือพิฆาต และไบกอนเขียวไปได้

คนคนไหน ไม่เคยรัก ไม่รู้จักรัก จีบไม่เป็น ไม่มีโอกาส ไม่รู้กาละ เทศะ และเหตุผลอีกมากมาย นานับประการที่จะหยิบมาเอ่ยอ้างถึง ความไม่สันทัดจัดเจนเรื่องรัก ก็น้อยนักที่จะรอดพ้น อาการแห้วไปได้

พอยุงกินอิ่มหนำก็บินจากไป และพร้อมจะกลับมาใหม่เมื่อโหยหิว ก็เหมือนรักของคนเจ้าชู้ อิ่มหนำแล้วก็ผ่านไป แต่จะกลับมาใหม่ เมื่อโหยหา ถึงจะถูกตบ ถูกฉีดยา ถ้าไม่ตายเสียก่อน พร้อมจะกลับมาใหม่ เมื่อหิวอีกครา ก็เหมือนคน เจ็บช้ำสักเท่าไหร่ ถ้าไม่ถึงตาย หัวใจก็ยังโหยหารักอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ถึงจะกางมุ้ง จุดยากันยุง หรือติดมุ้งลวด ยุงก็ยังคงเข้ามาได้อยู่ดีแหละ ความรักก็เหมือนกัน ห้ามใจเท่าไหร่ หลีกหนียังไง รักก็ยังเล็ดลอดเข้ามาได้อยู่ดี
 

    เราต่างมีวันนี้ นาทีนี้ และวินาทีนี้เท่านั้น หลายครั้งที่เราบอก
กับตัวเองว่า “พรุ่งนี้” พรุ่งนี้ค่อยทำ พรุ่งนี้ฉันจะรักเธอ
พรุ่งนี้ฉันจะฝึกสมาธิ พรุ่งนี้ฉันจะกินมังสวิรัติ
พรุ่งนี้ฉันจะเลิกบุหรี่ พรุ่งนี้ฉันจะขอโทษเขา พรุ่งให้อภัย
สารพัดสารพันพรุ่งนี้….

แต่ พรุ่งนี้..ไม่เคยมาถึง ในความเป็นจริง เราไม่ได้มีชีวิตอยู่กับ
วันพรุ่งนี้ เรามีชีวิตอยู่ในขณะนี้ กับห้วงเวลานี้เท่านั้น
ไม่มีใครจะล่วงรู้ได้เลยว่าเสี้ยววินาทีต่อจากนี้ไปอะไรจะเกิดขึ้น
หากห้วงยามนี้ฉันหลับตาลง และหลับไปอย่างนิจนิรันดร์
คงมีหลายอย่างที่ฉันพลาดไป และไม่ได้ทำในชีวิต
หลายครั้งเรารอให้โอกาสมาถึง รอให้วันพรุ่งนี้มาถึง
แต่โอกาสไม่มีวันมาถึง วันพรุ่งนี้ไม่เคยมาถึง
ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาที่เราสร้างขึ้น
ไม่เพียงแต่เรากำลังหลอกตัวเอง แต่เรากำลังหลอกคนรอบข้าง
จริงแล้ว โอกาสอยู่ในมือเราแล้วตอนนี้ เวลานี้ โอกาสอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา
และก่อนที่เราจะมาอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ

พระพุทธเจ้าสอนเราให้อยู่กับ “ปัจจุบันขณะ”อาจารย์ศิลป์ พีระศรี พูดว่า
“พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว”
“โอโช” บอกเราว่า “Why Tomorrow?,Why not now.!”
ใช่สิ ทำไม…ทำไมไม่เดี๋ยวนี้! เราเคยลองถามตัวเองไหม
หากได้มองกลับเข้าไปในชีวิต เราชอบที่จะผลัดวันประกันพรุ่งให้กับตัวเองและชีวิต

จริงแล้วการผลัดวันประกันพรุ่งเป็นเพียงกลอุบายของจิต-ที่ทำให้เรารู้สึกมีความหวัง
แต่ขณะเดียวกันมันก็ทำให้เราพลาดโอกาสไป
ในที่สุดเราก็จะมาถึงทางตันของชีวิต คือ “ความตาย” และ
สุดท้ายแล้วก็ไม่มีโอกาสใดๆ หลงเหลืออีกเลยในชีวิต
ทำไมเราไม่ลองคิดว่า เราเหลือเพียงวินาทีสุดท้ายในชีวิต
เรากำลังจะตายไปจากโลกนี้ หรือโลกนี้จะแตกดับไปในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
หากคิดเช่นนั้น…ชีวิตเราคงจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง…
เราคงจะมีชีวิตอยู่กับ “ชีวิตจริงๆ” ของเรามากขึ้น
มากกว่าที่มีชีวิตอยู่กับบ้านหลังใหญ่ หรือหลังต่อไป รถคันใหม่
หรือคันต่อๆ ไป หรือตัวเลขที่เพิ่มขึ้น หรือลดลงในธนาคาร
เก้าอี้ในสำนักงาน ตำแหน่งที่วาดหวัง หรืออยู่กับการเข่นฆ่า
แย่งชิงความเป็นใหญ่ หรือการทำสงครามใดๆ ในโลก
คนส่วนใหญ่วางแผนการดำเนินชีวิตไว้ราวกับว่า
ชีวิตคือสิ่งที่ออกแบบได้ตายตัว และเป็นอมตะนิรันดร์
เขาวางไว้ว่าจะเรียนจบเมื่ออายุ 21 หลังจากนั้นทำงาน
เก็บเงินแต่งงานเมื่ออายุ 29 จะมีลูกเมื่อ อายุ 32
แล้วก็จะปลดละวางตัวเองตอนอายุ 50
เสร็จแล้วก็จะเดินทางค้นหาความจริงให้กับชีวิต หรือจะเข้าวัด
บ้างก็ว่าจะเดินทางรอบโลก บ้างก็ว่าจะพักผ่อนหาความสุขให้กับชีวิต
แต่เราแน่ใจได้หรือว่า วันเหล่านั้นจะมาถึง
หรือคุณจะมีชีวิตอยู่ไปจนถึงวันนั้น
ไม่หรอก…มันไม่มี เรามีเพียงวันนี้ และวินาทีนี้เท่านั้น
อย่าลังเลที่จะทำอะไร หรือเติมสิ่งดีๆให้ชีวิตเลย
การพักผ่อนไม่ใช่จะมีได้เมื่อตอนปลดเกษียณ
ฮันนีมูนก็ไม่ได้เกิดขึ้นได้เฉพาะตอนแต่งงานใหม่ๆ
การจะบอกรักใครสักคนก็ไม่ใช่บอกในวันที่เขาลาจากโลกนี้ไปแล้ว

หรือบางครั้งเราเองต่างหากที่จะจากโลกนี้ไปก่อนที่จะได้บอกคำนั้นกับใครสักคน
การค้นหาความจริงแห่งชีวิตก็เฉกเช่นเดียวกัน มันไม่มีป้ายบอก
วัน/เดือน/ปี ที่ผลิต และวันหมดอายุ
มันมีอยู่จริงไม่ว่าเราจะมีอยู่หรือไม่มีอยู่ก็ตาม
มีแต่ชีวิตเราต่างหากที่มีวันหมดอายุ
หากวันนี้เราคิดที่จะศึกษาหรือค้นหาความจริงแห่งชีวิต
ความจริงก็ได้เปิดออกอยู่ตรงหน้าเราแล้ว อย่ารีรออีกเลย
เพราะพรุ่งนี้… จะไม่มีวันมาถึง
 

ผ้าขี้ริ้วยอมสกปรกเพื่อให้สิ่งอื่นสะอาด เสน่ห์ของคนอยู่ที่ยอมลำบากเพื่อให้ผู้อื่นเป็นสุข
พ่อแม่ยอมเหนื่อยเพื่อให้ลูกหลานอยู่สุขสบาย ความสุขแท้ของคนคือการได้ยืนแอบยิ้ม อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของผู้อื่น
ผ้าขี้ริ้วดูดซับความสกปรกได้ แต่ก็สลัดความสกปรกออกจากตัวได้ตลอดเวลา
เสน่ห์ของคนอยู่ที่รู้ตัวเองว่าสกปรก ถึงเวลาต้องชำระล้างแล้ว มิใช่อมความสกปรกไว้แล้ว แกล้งบอกว่าตนเองสะอาด
ผ้าขี้ริ้วเป็นผ้าที่สะอาดที่สุด ในขณะที่คนมองว่าสกปรกที่สุด เหมือนคนที่ฝึกหัดขัดเกลาตนเอง
รู้จักถ่อมตนและอ่อนโยน ไม่โอหังอวดดีให้เป็นที่รังเกียจหมั่นไส้ของคนอื่น เขาจะเป็นคนที่มีคุณค่า
ไม่ว่าจะมาจากสกุลใด การศึกษามากหรือน้อยก็ตาม เป็นผู้ใฝ่รู้แต่ไม่อวดดี เหมือนผ้าขี้ริ้วห่อทอง
ผ้าขี้ริ้วถึงจะเป็นผ้าไม่มีราคา แต่มีคุณค่ายิ่งใหญ่ได้ เหมือนคนที่พยายามทำตนให้มีคุณค่า
 ด้วยการทำงานมิใช่ด้วยการประจบ ทำตนให้มีประโยชน์ ให้มีค่า ไม่ใช่งอมืองอเท้า
 น้อยเนื้อต่ำใจในวาสนาชะตาชีวิต ต้องสร้างกำลังใจให้ตนเองอย่ารอคอยจากคนอื่น
ผ้าขี้ริ้วไม่เกี่ยงงอนว่าจะถูกใช้เช็ดถูอะไร เหมือนคนที่ยอมตัวอาสาทำงานที่ได้รับมอบหมาย
โดยไม่ปริปากบ่น รู้จักอาสาคน อาสาทำงาน ต้องตั้งใจทำงานโดยไม่เกี่ยงงอน ไม่ว่าจะเป็นงานใด ๆ ก็ตาม คนที่ตกงานเพราะไม่ยอมทำงาน
ผ้าขี้ริ้วยอมให้ถูกใช้งานในที่สกปรกที่สุด เหมือนคนที่ยอมทำในสิ่งที่คนทั้งหลายรังเกียจ
ที่เขาเห็นว่าเป็นงานชั้นต่ำ แต่ก็ตั้งใจทำให้เป็นของมีค่าขึ้นมาได้ หรือยินดีในการบริการ
เหมือนคนที่อิ่มเอิบเมื่อได้บริการรับใช้คนอื่น รับใช้สังคม ดีใจเมื่อคนยินดีมาใช้บริการความรู้
ความสามารถของตน และยินดีที่ได้เสนอตัวเข้าไปบริการมากกว่าเข้าไปบริหาร
ผ้าขี้ริ้วพอใจที่ได้อยู่เบื้องหลังความสะอาด เหมือนคนควรพอใจที่ได้อยู่เบื้องหลัง ความสำเร็จของคนอื่น
 ต้องมีความพอใจที่จะทำงานปิดทองหลังพระ เป็นนายอินหรือนางอิน ผู้ปิดทองหลังพระ มีความสุขและภูมิใจที่ได้มอบความสำเร็จให้คนอื่น
มีมากที่ผู้น้อยบางคน ทำงานแล้วทำให้ผู้ใหญ่เล็กลง ขณะที่ตัวเองโตขึ้น
ผ้าขี้ริ้วทนทานต่อการขัดถูซักล้างไม่เปราะบาง เหมือนคนที่มีความอดทน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคปัญหา แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็อดทนได้
เพื่อให้สำเร็จ ประโยชน์สุขแก่ผู้อื่น มีจิตใจหนักแน่นไม่เปราะบางหักง่าย คือไม่เป็นคนทุกข์ง่ายใจเบา แต่นิ่งและหนักแน่นคงดุจแผ่นดิน
ผ้าขี้ริ้วแม้จะถูกมองว่าเป็นผ้าขี้ริ้ว แต่ไม่ทำตัวให้ขี้เหร่ เหมือนคนที่รู้ตัวเองว่า กำลังถูกคนปรามาสสบประมาท จะต้องตั้งใจเอาชนะอุปสรรค
ตรงนั้นให้ได้ ไม่พ่ายแพ้ต่อคำปรามาสของผู้อื่น รู้ตัวตลอดเวลาว่ากำลังทำอะไรและมีกำลังใจในสิ่งนั้น มองเห็นคุณค่าจากสิ่งที่คนทั้งหลายมองว่าไร้ค่า
 เมื่อมีปัญหาให้หัดมองสองด้านเสมอ ผ้าขี้ริ้วมีเสน่ห์เพราะยอมสัมผัสกับสิ่งสกปรก
ชีวิตของคนเราก็เช่นกัน หากทนความทุกข์ยากลำบาก ยอมสัมผัสกับงานที่ต่ำต้อยได้ก็จะมีเสน่ห์ และมีความหมาย
ทุกคนจึงควรพากเพียรพยายามสร้างเสน่ห์ให้กับชีวิต อย่างที่ผ้าขี้ริ้วสร้างเสน่ห์ให้กับตนเอง คุณเห็นด้วยไหม
ที่ว่าเราต้องทำตัวเองให้มีคุณค่าและมองเห็นค่าของตัวเองก่อน แล้วเราจะไม่รู้สึกท้อแท้หมดหวัง
 

        รักใดเล่ารักแท้พ่อแม่รัก                 ผูกสมัครรักมั่นไม่หวั่นไหว
ห่วงใดเล่าเท่าห่วงดั่งดวงใจ                     ที่แม่ให้กับลูกอยู่ทุกครา
         ยามลูกขืนแม่ขมตรมหลายเท่า        ยามลูกเศร้าแม่โศกวิโยกกว่า
ยามลูกหายแม่ห่วงดั่งดวงตา                    ยามลูกมาแม่หมดลดห่วงใย
       พ่อแม่ก็แก่เฒ่า                             จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน                                 เพียงเสี้ยววานของคืนวัน
       ใจจริงไม่อยากจาก                        เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพไม่ยืนนาน                                  ย่อมร้าวรานสลายไป
        ขอเถิดถ้าสงสาร                           อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชแลวัย                                      ย่อมเผลอไผลเป็นแน่นอน
       ไม่รักก็ไม่ว่า                                เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน                                คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
        เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้น                     ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องไห้ยามป่วยไข้                              ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
        เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่                      แม้นเหนื่อยกายก็จำทน
หวังเพียงเพื่อได้ยล                              เติบโตจนสง่างาม
        ขอโทษถ้าทำผิด                         ขอให้คิดทุกๆยาม
ใจแท้มีแต่ความ                                 หวังติดตามช่วยอวยชัย
        ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง                           มีหรือหวังอยู่นานได้
วันหนึ่งคงล้มไป                                ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง
วันนี้คุณได้บอกรักแม่รึยัง

• ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา

เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้

และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน

บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า

สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว

ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน

มากกว่าการได้รับรู้ความจริง

การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า…

เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4…

และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า…

ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย

แต่โปรดจำไว้เถอะว่า

หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ

พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า…ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว

โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้…

ก็จงชอบต่อไปเถอะ

การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม

” การตัดใจ”ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย

ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า

กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า

อันไหนมันหนักหนากว่ากัน

อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป…

อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้…

อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน

แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง

ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป

แต่ก็ยังได้พบ…

ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา

แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป…

ยิ้มให้กับโชคชะตา

ที่ยังทำให้เรา…ได้รู้จักกัน

คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง

คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว

คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง…

คนที่ทำให้คุณหัวเราะ…และร้องไห้ได้มากมาย…

คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า

ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น…ให้กลายเป็นวันที่สดใส

เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?

แค่การได้เห็นคนที่เรารัก

ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด

… นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก…อย่างจริงใจ
 

> อย่าฝืนใจรัก ถ้ามันไม่ใช่…ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะคบใครสักคนเพียงเพราะอยากจะมีใครสักคน
> อย่าเปลี่ยนตัวเองเพียงเพื่อให้เขามารัก เพราะจะทำได้ไม่นาน
> วันหนึ่งคุณจะรู้สึกเหนื่อยเพราะความรักที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง
> อย่าหลงในรสชาติของความรักเสียจนลืมชีวิตประจำวันของตัวเอง หรือสูญเสียความเป็นส่วนตัว

> คนที่พร้อมจะอยู่กับคุณ โดยที่คุณไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรในชีวิตเลย
> คนที่พร้อมจะเดินหน้าเมื่อคุณเดินหน้า
> คนที่พร้อมจะถอยหลังไปกับคุณ
> คนที่ไม่ยอมให้คุณเดินตามหลัง…ขอเพียงเดินเคียงข้างกัน
> คนที่ไม่บังคับให้คุณทำอะไรในแบบที่คุณไม่ชอบ
> คนที่ไว้ใจ ให้อภัย ให้โอกาส ซื่อสัตย์และให้เกียรติคุณ
> …นั่นแหละ คือคนที่รักคุณจริง…
> จงถนอมคนเหล่านี้ไว้ อย่าปล่อยให้เขาไปจากคุณ เพราะคุณจะเสียใจ
> หากเขาเปลี่ยนไปหยิบยื่นความโชคดี ที่ควรจะเป็นของคุณไปให้คนอื่น

> คนที่รักคนที่เปลือกนอกมีอยู่เยอะเหลือเกิน
> ชีวิตคนคนหนึ่ง จะมีคนที่รักคุณจริงผ่านมาสักกี่คน
> ใครที่บอกว่ารักคุณ แล้วพยายามเปลี่ยนคุณ ดึงคุณให้เดินตามทางของเขา
> เขาไม่ได้รักคุณจริงหรอก…เขารักตัวเอง

> จงเชื่อในพรหมลิขิต
> จงเชื่อในเหตุการณ์ที่นำพาความรักมาให้
> อย่าบอกว่าไม่รัก ถ้าไม่สามารถสบตาเขาอย่างบริสุทธิ์ใจได้
> อย่าบอกว่ารัก ถ้าคุณไม่รู้สึกวูบวาบเวลาอยู่ใกล้ ๆ
> อย่าบอกว่าไม่คิดถึง ถ้าหัวใจไม่อาจลืม
> อย่าบอกว่าคิดถึง ถ้าเพิ่งจากกันไม่ถึง 1 นาที

> อย่าปล่อยให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราหลุดลอยไป
> ลองคุยกันมากขึ้น รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วยใจ
> จะทำให้เรารู้ว่าเราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้รู้จักความรัก
> อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งมีน้ำตา ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งกำลังร้องไห้
> อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งพูด ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการฟัง

> ความรักต้องมาจากความรู้สึกของคนสองคน
> อย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหยิบยื่น
> แต่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการ

> ความรักเป็นเพียงสายใยบาง ๆ ที่มันถูกหล่อหลอมขึ้นจากความรู้สึกต่าง ๆ
> ทั้งความอาทร ห่วงใย ห่วงหา คิดถึง
> ความอดทนจะทำให้อุปสรรคต่าง ๆ ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
> ความพยายามจะทำให้เราสองคนยังอยู่
> ความไว้ใจจะทำให้ความรักของเรามั่นคง
> ความเสมอต้น…และเสมอปลาย จะทำให้ความรักของเราสวยงาม
> และสุดท้ายความรัก ก็จะก่อตัวขึ้นเป็นความผูกพัน
> สิ่งเหล่านี้จะทำให้สายใยบาง ๆ ของความ�